YAZMAK ÜSTÜNE DÜÞÜNCELER

“Ne içtimai mevkide, ne servette gözüm var, tek ihtirasým güzel þiirler söylemektir. Yeryüzünde türküler söylemekle iktifa edeceðim.”

Günümüz hayat þartlarý ve beþeri arzular bakýmýndan düþünüldüðünde, inanýlmasý güç bir feragati dile getiren bu sözlerin sahibi, Cahit Sýtký Tarancý’dýr. Böyle bir düþünceyi benimseyebilmek her ne kadar kalender bir gönül sahibi olmayý gerektiriyorsa da, sanatçý duyarlýlýðýnýn varabileceði nokta ancak burasýdýr. Çünkü sanat, varlýk sebebini paranýn kudretine deðil yeteneðin gizem ve bereketine borçludur.

 Farklý bir ruh hali, engin bir sabýr, azim ve inançtýr yazmanýn mayasý. Harfler, kelimeler ve cümlelerin nabzýný hissedebilmek, hayali yaþantýlarýna ortak olabilmektir. Hayatýn sahiciliðine hülya deðirmeninden su taþýmaktýr… Ýnanmak ile kuþkudan kurtulamamak hallerinin bir türlü yeniþememe ikilemini sürekli yaþamak, hep, iki arada kalmaktýr. Zihinlerde belki bir ikinci defa belirmeyecek, duygularda tekrar yaþanmayacak olanlarýn resimleþtirilmesi, renklendirilmesi, seslendirilmesidir.

Yazmak, çaresizliðin bile kalem gücüne nasýl yenik düþürülebileceðinin göstergesi hatta ispatý olmuþtur yeri geldiðinde. Bir öyküsünde, yazmasam deli olacaktým cümlesiyle; sarýldýðý son çareyi içtenlikle vurgulayan, bir yandan da içinde teselli barýndýran bir söylemi dillendirmiþtir Sait Faik. Ancak, isyanýna kâðýt ve kalemini ortak edip, okurunu da bu olaya tanýk tuttuðunda bir nebze huzur bulabilmiþtir. Zaten bu hassasiyet nedeniyle kýsýtlý bir gücün, cýlýz bir sesin, bir acizlik halinin inadýna o soylu direnç kaleme gelebilmiþtir. Baþka türlü; doðruluktan, inançtan, insani deðerlerden güç alan bir yazarýn adaletten yana olan tutumu, nasýl bu denli hafýzalarda yer edebilirdi? “Yazmasam” kaygýsý yazarýn gönlüne düþmese idi; bir dolu yaþanmýþlýk, unutulma ya da önemsenmeme gerçeðine nasýl bu kadar direnebilir, sayfalarýn geçmiþ zaman aynasýnda, her okunuþta yeniden, nasýl canlanýverirdi?

Diðer yandan, kimilerine çekici gelen, hayallerine hep yakýn duran, çoklarýna da titiz yüzünü göstermeyen bir kavramdýr yazmak. Bu yüzden olsa gerek, bazýlarýnýn, çok rahatlýkla üstesinden gelinebilir sandýðý, ciddiyetini pek idrak edemediði cazip bir uðraþý alanýdýr. Mavi boncuk daðýtmakta oldukça cömert bir esin perisi, onlarýn, her zaman pek yakýnlarýndadýr. Ýçini dökebilmek, derdini paylaþabilmek ya da bilgi ve yeteneðini kanýtlamak isteyen bu insanlarýn iç dünyalarýný yansýtma çabalarýnýn kolay ulaþýlabilen aracýdýr kalem, kâðýt ya da yazý klavyesi… Listesinde yüzlerce yazýlarýn arþivlendiði nice blog sayfalarý, kabarýk týklanma sayýlarý eþliðinde internette arz-ý endam etmekte, edebiyat sahnesi þair ve yazarlarla þenlenmektedir.

Bir de bu aldanýþlardan kendini uzak tutabilmiþ insanlar vardýr. Yazmaktan önce bilgeliðin hayat damarý olan okuma ve düþünmeyi ilkeleri arasýna almýþ, ne yaptýðýný bilen kimselerdir onlar. Bir yazýda saklý olan ruhu, kendine özgülüðü ve yazarýnýn cümlelere karýþmýþ varlýðýný sezebilirler. Sadece doðru kullanýlmýþ yazým kurallarýnýn, bir edebi metne sýcaklýk, hatta kiþilik katamayacaðýnýn þuurundadýrlar. Onlar yazýnýn, yazý da onlarýn dostlarýdýr artýk.